Strona główna

Pierwszym z nich jest wyjątkowe, wspólne przedstawienie zatytułowane „Trzej Archaniołowie i Tobiasz”, którego autorem jest Francesco Botticini, włoski malarz wczesnego renesansu. Dzieło to powstało około 1470 roku (niektóre źródła muzealne podają przedział do około 1485 roku). Znajdujący się w Galerii Uffizi we Florencji obraz jest jednym z nielicznych arcydzieł ukazujących całą trójkę idącą ramię w ramię i towarzyszącą młodemu Tobiaszowi. Najważniejszym elementem tego obrazu są atrybuty definiujące naturę każdego z nich: Michał po lewej kroczy w zbroi z mieczem i tarczą jako obrońca, Rafał w środku trzyma Tobiasza za rękę, natomiast Gabriel po prawej trzyma w dłoni białą lilię będącą symbolem czystości. Całą kompozycję cechuje typowa dla renesansu elegancja, lekkość formy oraz majestatyczne, barwne skrzydła postaci.

Drugim fundamentalnym dziełem jest „Święty Michał Archanioł pokonuje szatana”, namalowany przez Guido Reniego, włoskiego mistrza dojrzałego baroku. Obraz ten powstał w latach 1630–1635 (często datowany precyzyjnie na około 1635 lub 1636 rok). Można go podziwiać w kościele Santa Maria della Concezione dei Cappuccini w Rzymie i stanowi on absolutnie najsłynniejszy oraz najczęściej powielany wizerunek św. Michała jako Wojownika Bożego na świecie. W tym przedstawieniu najważniejszy jest silny kontrast emocjonalny oraz dynamiczna, a zarazem pełna gracji kompozycja. Michał, o niemal młodzieńczej, idealnie spokojnej twarzy, bez wysiłku i złości przygniata stopą głowę rogatego szatana do ziemi, unosząc miecz gotowy do ciosu, co doskonale obrazuje barokowy koncept triumfu światła i niebiańskiego porządku nad chaosem i mrokiem piekła. 

Trzecim ikonicznym obrazem jest „Zwiastowanie”, którego głównym twórcą jest Leonardo da Vinci przy współpracy ze swoim mistrzem Andreą del Verrocchio. Dzieło to, również eksponowane w weneckich i florenckich zbiorach Galerii Uffizi we Florenci, powstało w młodzieńczym okresie twórczości artysty, w latach 1472–1475. Jest to najdoskonalsze w historii sztuki ukazanie Archanioła Gabriela w roli boskiego posłańca. Najważniejszym aspektem tego przedstawienia jest nowatorskie połączenie realizmu z mistycyzmem, gdzie Gabriel klęczy z profilu na bogato usianej detalami łące. W odróżnieniu od wcześniejszych malarzy, którzy malowali skrzydła w sposób umowny i dekoracyjny, Leonardo stworzył anatomię skrzydeł Gabriela, wzorując się na prawdziwych skrzydłach ptaków drapieżnych, co w połączeniu z gestem uniesionej dłoni nadaje postaci niezwykłą powagę i realizm.